(Saul Steinberg)

Het was Karel de muis in het prachtige boek van Koolhaas: er zit geen spek in de val.
Over verlangens, wens om aandacht en onhandige protserige dikdoenerij van de muis Karel.

Je zelf bewijzen ten overstaan van een, al dan niet imaginair, publiek… ach dat is een ding voor velen. Het is het ‘ik en de ander’ verhaal; het autoriteits- en machtsvraagstuk (zo jaren 78/80). Het maaigras in Nederland is de maatstaf. De cementlaag die de middenklasse heet en de nadrukkelijke neiging om Niet de verschillen te huldigen, maar eerst de meetlat te leggen op de overeenkomsten.

Verschillen huldigen is betrekkelijk normaal voor dieren. Is het niks, ook geen gevaar, dan huppelen ze door.

Jan Fourdraine, een wat controversiële psychiater en mysticus (Swami Deva Amrito)
Zei begin jaren 80: ‘Heel lang ben ik bang geweest om door de mand te vallen, maar nu weet ik… er is geen mand’

Een duidelijke vingerwijzing, à la Kareltje, naar de hallucinaties van een mens over de imaginaire ander. Wederom dus de ‘mede-mens’ en diens ‘mening’ als ijkpunt voor het eigen geluk.

De interne monoloog of dialoog als aanvoerder van deze merkwaardige onrust-schepperij. Uiteraard ondersteund door enige zo genoemde ‘significante’ anderen.

De ‘significante anderen…, dat zijn de mensen die ‘er toe doen’ (waak ervoor en zorg dat alleen mensen die je echt in je waarde laten en stimuleren tot deze groep behoren) in de keuzes in je leven. Dat kan de werkgever zijn, dat kunnen de collega’s zijn. Ouders blinken er in uit, om volstrekt volwassen mensen (ik reken dan boven de 25 jaar***) hun mening om te dringen. Het kan een schoolniveau of arbeidsinvulling zijn (lees eens het levensverhaal van Bomans en zijn relatie met zijn vader). Niet in de laatste plaats hebben we de idioterie in de politiek waar men keer op keer ‘weet wat het volk, de burger, wil of behoeft. En uiteraard… de media en reclame wereld.

15 jaar was ik, toen ik binnenkwam bij mijn grote liefde in die tijd. Apostolen en de van vleesgeworden Nederlandse zuinigheid. Ik zelf was en ben een jongen van de straat, inmiddels heb links en rechts mezelf te pletter geleerd (oh oh gewicht), maar in mijn ziel ben ik een mens van het dagelijkse leven.
De vader stapte op mij af, gaf mij een hand en zei: “Aangenaam”. Ik was aangemeld.
“Aangenaam?’, regeerde ik ….’Maar meneer we kennen elkaar toch geheel nog niet’.
Wat vertwijfeld keek hij mij aan en lachte ietwat ongemakkelijk. “Een volksjongen zeker?”, zei hij. ‘Ik weet niet wat u bedoelt’, was mijn vriendelijke reactie.
Het pleit was feitelijke beslecht. Er volgde een kruisverhoor over geloof, ambitie, levensinvulling, geen seks, wie en wat mijn ouders waren en wat ze deden, welke school ik bezocht (het meisje was een LEAO meisje en ik zat in brugklas voor Havo VWO, toen nog). De match was er niet, in zijn ogen. Dit in het kader van zijn: lange termijn doen en korte termijn denken. Omgekeerd zou meer zaligheid gegeven hebben.

Het is nooit wat geworden, tussen het meisje en mij. Nu weet ik niet of het de indruk die ik van de man had (licht veroordelend en mij niet accepterend) of mijn hallucinatie in deze. Of de dochter die de –vermeende of echte- teleurstelling ervaarde van haar ouders. Ik was vast overtuigd ook Apostool te worden, echter –met woorden van het meisje : “Je moet dan wel Echt geloven’ . Wat dat ‘echte’ geloven was en hoe ik dat nu moest doen, dat is een ding gebleven.

Ik zag geen kwaad in dat geloof en wilde alles ervaren wat mijn schone (15 jaar, mind you) steeds in verrukking bracht. Het zelfde spel heeft zich een aantal malen in mijn leven herhaald. Onhandig maar waar. En niet alleen in liefdes relaties.

Niet 1 andere intentie had ik, dan geheel meegenomen te worden in hun bezieling en waarneming. Een soort religieus of cultureel ‘crafstmanship’. Dat heeft me veel gebracht, in vele werelden kan ik me bewegen; later leerde ik dat zulks subculturen heten.

Ook heeft het me een redelijk verbazing en soms walging gebracht aangaande de domheid (ignorantie) van de mening mede mens. Laatstelijk hoorde ik nog een aantal verhalen: een 62 jarige beschimmelde alcoholist die zijn 30 jarige dochter wel even zou helder maken ‘welke keuzes zij waarom wel of niet moest maken. Een ‘moederachtig wezen’ die huilend brieven ging schrijven aan de staatssecretaris omdat haar kind uitgeloot was voor een studie (de volwassen zoon zat meesmuilend op de bank). In beide gevallen was een onderdeel van de hallucinatie: financiële zekerheid. De zelfde vrouw kachelde haar dochter uit het bedrijf in geval ze een bepaalde relatie zou aanhouden met een geliefde.

Het kan ook anders. De geweldige Cor Stutterheim, vader van Duncan en Miles (de laatste tragisch overleden tijdens een ongeval) van Sensation White feesten, zei desgevraagd wat hij gezegd had tegen zijn jongens toen ze 18 waren (beide miljonair op 21 en 25 jaar): “Je mag alles gaan doen, als je maar niet in loondienst gaat of een studie gaat volgen, ergo ga voor jezelf beginnen”.
Hij (CMG logica) was ook de uitvinder van de sms, zijn woorden: “Dat de sms een communicatie middel zou worden van deze omvang, 300 miljard per jaar in 2007, dat had ik nooit verwacht anders had ik wel een cent per sms gevraagd’.

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/Detail-stand-up-comedy.2544.0.html?&tx_ttnews%5Bpointer%5D=942&tx_ttnews%5Btt_news%5D=4336&tx_ttnews%5BbackPid%5D=2542&cHash=96fbe257c2c09226ae70f0596c17c280 (copy paste) DWDD 2007 Cor Stutterheim)

De ziel uit het leven halen door dwangmatig een mening op te leggen door misbruik te maken van de suggestie van ‘significantie ander’. De sociale en peer groep pressie bestaat dus. De omgekeerde Karel wereld. Kwalijk.

Voor mij is dit proces immer onduidelijk geweest. Ik leefde (en nu weer heel strek) in het nu. De wereld was en is mijn referentie, niet mensen alleen. De vogels, de planten, de bomen, zelfs de stoelen de mijn beren… alles wat leeft.

Het leven is groter dan het ‘minkukkelig-mensen-spel’ met figuren die vastzitten in hun eigen waanwereld.
Het leven is een mythe waar we ons soms verbinden op een zalige manier. Is dat met een mens, dan is dat immer tussen die twee mensen. Is het met een muziekstuk, dan is het met jouw en dat muziek stuk. En ga zo maar door. Be a craftsman en deel de methode stap voor stap.
De kunst is om dat echt tot in de ziel deelbaar te maken. Niet de vermeende zekerheid. De verbinding is het resultaat. Het resultaat niet de verbinding.

Hoe nu met dat ‘er zit geen vlees in de kuip’?
Zo je wellicht weet, ik ben geen psycholoog en wil dat ook allerminst zijn. Tenminste in de klinische zin, dus geen graver naar vermeende zaken uit het verleden.

Enig gesprek en samenzijn zonder dat te borduren om de ‘maatschappelijk werk rol of identiteit is bijna onmogelijk geworden in t Hollandse. Het leven borduurt zich daarom heen. Tragisch maar waar voor velen.

Een paar voorbeelden.
Jonge dames en heren van 20 jaar (na gevraagd) staan op straat (OxfamNovib) ‘Onderwijs in 3e wereld landen (Sic), is heel belangrijk, geef geld’.
Na wat gesprek heen en weer, vraag ik: ‘Waarom is onderwijs zo belangrijk voor Jou?’
“Ik moet toch een baan hebben en weten wat ik wil!”, is het antwoord.

Ik haalde Toon Hermans aan over Japie. ‘Wat wil je worden, vroeg de juf,
’t was in de derde klas 
ik keek haar aan en wist het niet
. ‘k dacht dat ik al iets was’
Even schuilde ik met Charlie mijn hond op een terras in de Thersiastraat in Den Haag. Een dame las een boek : ‘Onze twaalf zintuigen’ (of zoiets). Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik: ‘Hoe komt u ertoe zulks een boek te lezen?’. “Ik ben kunstenaar”, was haar antwoord. ‘Are not we all’, was mijn antwoord.
Mismatchend poogde we tot een gesprek te komen. Zij wilde vooral weten ‘wie ik dan wel niet wat en wat ik dan wel allemaal niet deed. Ze wilde me plaatsen. Net als de Novib kids.

Wilde weten wat voor vlees ze in de kuip hadden.

Weer een andere Japie kwam in mijn hoofd op:
„Is u Amsterdammer?” vroeg Bavink. „Ja, Goddank”, zei Japi. „Ik ook”, zei Bavink. „U schildert niet?” vroeg Bavink. Het was een rare burgermansvraag, maar Bavink dacht aldoor maar: wat zou dat toch voor een kerel wezen? „Nee Goddank”, zei Japi, „en ik dicht ook niet en ik ben geen natuurvriend en geen anarchist. Ik ben Goddank heelemaal niks.”
Dat kon Bavink wel bekoren.
(Nescio De Uitvreter)

Met Kierkegaard: Men zegt dat het leven naar achteren begrepen moet worden, maar men vergeet dat het naar voren geleefd moet worden.

Get a Life …
zou ik zeggen. Het mysterie dat het leven is, dat is magisch. Dierbaar is het als je de verbinding ervaart. De kunst is om er zelf vorm aan te geven, aan het leven. Het te dienen met je vermogens en liefdevolle aandacht voor wat je zintuiglijk waar kunt nemen.
Nijhoff zei: lees maar er staat niet wat er staat.
Je zintuigen, 5, 6 of 12, het zijn middelen om te verbinden. Je waarneming is daarmee een middel. Het waargenomene geen doel, slecht een middel tot delen.

* **wetende dat de meest invloedrijke maatschappelijke personen in de media en kunst vaak heel jong zijn. De Invloed van Beyonce, Messi of The Beatles of de Punk of Mozart of Blaise Pascal enz enz. is enorm

The powerful WHY…

A few words on God, on Drones, on computers and on us…

Before we talk about God, the Greeks and Drones… let us address ‘The why’. An interesting question depending on when you ask it.

Good to asks yourself: When do you ask ‘the why’ question?

I have an almost ‘natural’ tendency to reject anything that is brought as moral or ethics. As I do believe that aesthetics is the only real valuable starting point in life. Never the less…:

If you want to destroy something… Question it! Your life, your relationship, your work, your health…. Start with the WHY questions, ask: why am I doing what I am doing? Why do I have this relationship? Why do I live? Why do I have no energy? After a few weeks you will experience the collapse. It is comparing and weighing without a point of reference or a picture of the ideal situation.

Look for: how could I, or how could we… Or what would I like to have.

The ‘why’ in that respect takes control over your actions in each and every case.
Now WHEN do you ask the WHY? Naturally you will get leverage within your system and being. For you repeat over and over again the same ‘believe’ mounting yourself up with details and convincers… that only you hear and that dictates your perception.

Obviously: we have the WHY as a life question. You will encounter the question sooner or later. The so-called ‘old souls’ dwell upon this philosophic poetic (19 century) theme. Why are we here? Who are we? They just cannot get over their mirror image…. Popping up and being there; then again ‘realizing’ not being anywhere else….

The more pragmatically people focus in the ‘why question’ more upfront. Why would I be here? What is my goal?

Meanwhile you can notice a turn in history. The important life questions are in the middle of the frame of attention of many. The after war generation picture of ‘happiness’ (mostly fulfilling their desire for quesi security): BBQ, sailing, a job, eating, drinking, working, ‘being there for the kids’ and ‘doing nothing’ was good enough for many bourgeoisie people but is not enough for the decent new generation people. The world has a lot to offer right now perhaps more then ever. Next to that adaptation to new realities are on your menu chard.

Give meaning to life in a wider perspective than serving the phantom that is called ‘society’ is very much a direction for many. They want to explore, discover, connect and share meaningful, looking at the heritage of their deeds. Enjoying not so much the hallucination of security, but more the enormous joy of the new nows.

DRONES:
So I sit with this very nice ‘Dutch guy’, born and raised in Iran. Working all over the world and living in California, a sensitive and smart guy. Computer specialist.

“In 2020 the computers will be able to think for them selves and make their own decisions. It will be out of our hands”.
The machines IOT (Internet of Things) will take decisions without us being able to influence it anymore. The refrigerator starts talking to the light and the light to the hoover… who in its turn talks to the internet and shuts it down….

Of course I start surfing on the internet (realizing that ‘they’ know what I am looking for). Of course we are in the web 3.0 areas. The ‘Drones’ I have seen and heard of, at least some of them. I read, listen and look: self-thinking Drones:

***In other words, in the very near future, automated flying robots, instead of human pilots, will make decisions on whether or not to launch an attack to annihilate human beings on the ground based on biometrics software.

To Reza I already responded: Cool, history repeats itself. We created the machines only without the framework of the moral. See the parallel.
God created the humans, gifted and able to make decisions. He was the example and point of reference. The complaints about the ability of ‘us’ humans are plenty. The word ‘Guilt’ as a feeling stepped into the universe with the God figure. It also touched God Himself, so Nietzsche proclaimed: ‘God died because of his pity for humans’.
‘Their’ (the humans… you might be one of them) behaviour was clearly out of his Hands.

Whether you believe in God or Allah or Yahweh or Dharma or Vishnu or not… The story about Adam and Eva is one to think about in this context. God created them in order to live in harmony with nature and the world.
They were in paradise, happy, nude, open and clearly delighted. Let us look at the story from this angle: God asks NOT to eat from the tree of knowledge: Do NOT asks why things or you are here, but do something good with it. (Read Preacher along the line about vanity). The ‘Why question’ was the reason they were thrown out of paradise. Sorrow and Guilt remained.
The rest is history, the believers would state. Beautifully illustrated by Masaccio.

One might say: the suggestion of the ability to think and decide autonomous gave the sense of achievements and the results became the effect for the EGO. As a group they were (and are) capable of design their own interpretations and argumentations…. with often scary results.

The rational thinking thing, funny, became a ‘western’ tradition. So ‘power’ as reference, argumentation and refuge was born. Of course helped by the Greek virtue thinking of the Plato character. A mystic ‘moral’ followed, based on myths and sages.
Always this ‘hope’ and desire for ‘the perfect virtue’ and the ‘good and bad’ (are not all movies based on that theme?) with the so- called notion of causality… enter rationalisation in hindsight.

Enter also the labelling, oh thanks Aristotle, as if anything exists without context or for that order, could be seen as such. Helped and supported by the Freud character, -a joke within himself-, who addressed the so-called ‘unconsciousness’ as a trashcan instead of a goldmine full of potential. (Very useful for incompetent parents)

All in all the trance of social conditioning found its way. The suggestion that the thinking thing ‘Socratic’s why’, gave the feeling that talking creates appreciation and life…. Cool… and idiotic.
And at any rate, looking back at history –with many a not very elegant outcomes due to human choice- when seen from the point of view of God: he said: Love…., it is about time to stop the ‘why am I here and why am I doing’ questions and make better choices.

‘Preservation’ of what we have take energy out of everything (also very much Plato and many other religions: the struggle between the so called material and immaterial). Move! Everything is vibration and energy.

Is it in that respect the ‘control’ question? Science has proven that the neuro-physical-emotional conditioning creates pathways that are like trains in the night. Were the windows limits the view outside, they become more mirrors that reflect the self and reinstalls what one already ‘sees’ as truth.

More and more we realize that this why, does not function very well. Except for male energy… talking and analyses. Thereby if a subject is not on the menu of our historical perception, it is ‘history’ anyway.
So let us add the desire for the acknowledgement of the imperfection of rationalisation if done without decent reasoning and facts. But with Reagan: Facts are stupid things if called upon…

The WHY question one should turn into a HOW question. How can I get there or how can I do it? With a manifest striving for sharing and connecting.

For we know: The connection is the satisfaction, the satisfaction not the connection.

That is what we need a grammar and vocabulary for. To end the nitwits chitchat.

Trouble in paradise: preservation is conditioning and not growth…. We know that.

Things and the world are developing and ask WHY you would do things, before hand and not afterwards.

So back to the WHY
• First get into the peak state of performance
• Only take important decisions when you feel GOOD
• Be up time: look outside and around you….NOT inside yourself
• Create an image of what you want…Vivid in each and every way
• Create an image of the feeling and result for you and the world around you
• Turn in question in the HOW to get there
• Walk back from the outcome, determine the actions
• So do not do the observation thing other than to create, live and value beauty.
* Appreciate and be grateful. The famous NOW. The now will be new.
• Realize: Your world gets bigger the more associate and experience
• Practice the alpha state
• Remember it is: Matter over mind: serotonin, endorphins, are just examples
• Any outcome is just a station, not the end result
• Any focus and behaviour should be on creating and sharing

So we know a few things, just trough experience: happy people see happy things; unhappy people see unhappy things and most people who are about to die are most grateful.

It stays: happy people do not ask why in the analytic way. The word ‘happy’ I would like to replace for peak state. People who accept the emotional state they are in and know how to turn it into their desired peak state.

And if you are bored, if something does not go the way you want: serve again and make it happen or leave for a while in a decent way. Look at a fly, a spider, a bird, at the hands, the wrinkles, notice the fragility and the complexity of every living creature.
Inspire and create.

Still we are part of history, as always, in the make. Where will the ‘internet of machines’ (without the ‘moral’) bring us? Was it God that was playing dice? Or are we?

Our intuition, way beyond the material perception will get more and more attention. Our intention and attention have to be aligned in each and every second.
Meanwhile we will now that we have to re-educate our perception of security and love insecurity as the essence of life.
Connect to that.

My friend Hosen says: “Computers can not be smarter then us. We created them’
I looked at him. And said: ‘That is what God thought, it is not the brains but the way energy and vibrations flows and where our attention goes…. The energy goes…

So direct your energy

It is not about being smart. it is about connection to things and uncontrolled actions.

The answer to questions or question marks….????

Add and do not ask
connect and share

De stilte is zo betekenis vol. De ijle stilte van afscheid en aankomst. Mensen gaan en komen, even was iemand er en dan voor altijd of soms even voor altijd in vlees niet meer.
Ouders, geliefden, mooie momenten, scholen, banen, talenten.. noem het maar op.
Afscheid is waar de gedaante een wisseling maakt. De kleuren anders even aandoenlijk roeren in je waarneming.

Als je weet waar je naar kijkt dan zie je het. Bij afscheid en wisseling kun je gaan zien wat er nog eerder niet gezien was. Dan krijgen heimwee en verlangen voet aan de grond. Het richtingloos dralen met tranen in je ziel, die geen mens ziet, tranen van geluk of verdriet waardoor je niet scherp hoeft te kijken en te zien.

Kijk het wachten tussen 2 momenten. Op het station, midden in de hal juist tussen de 2 trappen in met ogen op alle gezichten en lichamen…. zoekend naar die ene blik… onderwijl deelgenoot van een bewegend soort van fundamenteel ervaren. Je bent gewoon, immers je aandacht ligt buiten jezelf en bij de verwachting. Wat hoop dan al niet kan doen, als het gevangen wordt in weten van de aankomst. De ijlheid even de overhand neemt.

Het wachten geeft betekenis aan. De stilte is je vermogen het wachten goed in te vullen, het is de scharkering tussen de verschillende momenten. Elk moment ga je een grens over door deuren open te maken, dat heet: nieuwe verbindingen aan gaan.

Alles is voor even altijd waar.

Voel jezelf, in de wachtkamer voor je bij de arts naar binnen gaat: hoe nu precies wat te vertellen? Wat krijg ik te horen? Je denken in alom richtingloos. De gezichten en muren geven ruimte.
De tellen voor het begin van de bruiloft of crematie; de ademhaling net voor je aanbelt bij je geliefde die je afhaalt. De sferische leegte van je nieuwe huis, de adem van het oude. De cirkelde energie in de collegezaal net voor het tentamen. De tellen voor de start van het concert waar de dirigent zwijgt en vraagt zonder woorden. Dan het vrezend wachten van de musici aan het einde van een emotioneel stuk dat ze gespeeld hebben… het concert gebouw valt stil… Een ieder ademt zacht…

Daar is het de openheid die even de inval van licht, het spectrum ervaar baar maakt Ongrijpbaar, oh zeker ondeelbaar in woorden.

De meest fundamentele waarneming is deelbaar, echter nooit aanwijsbaar herhaalbaar. Deelbaar alleen in een golf, trilling of gevoel. Elke beweging, elk gebaar is lichtvoetig afgestemd… elk woord breekt waar die concreet wil zijn.

Soms voelt het als heb je op ‘dat ene moment van verbinding’ gewacht. Het ‘Eureka’ dat woordloos de stilte in gaat. Dat brengt geloof, zacht vertrouwen, soms bijna religieuze verbinding. Die verbinding is voor eeuwig.

Waak dan voor wie wil analyseren en beschrijven. Die de invulling van het wachten wil mengen met zijn of haar geluid.

Kies ervoor het zachte spel van tinteling te houden.

Je keert in het goede wachten terug naar het besef waar je over heen geraasd bent soms.
In dit levensspel, dat optisch aantrekken en afstoten lijkt, draalt terug naar wat oorsprong is.

Aanwijzen proberen we, identificeren, aanduiden. Om de relatie aan te gaan, voor even de verbinding. De richting van ons delen, denken en doen pogen we even vast te grijpen.

Ik maan de stilte niet als heroverweging te zien, maar… meer als sterren spel.
Alles is aan het firmament. De kleinste details. Bewegingen en wind, zon en schaduw, geluiden en bewegingen. Onmiddelbaar daar en toch ook weer niet.

We weten de ogen zien wat er lang niet meer is, mening ster is niet meer waar wij ‘m wel zien. Veel sterren zijn uitgedoofd maar het licht blijft nog komen.

Sterren zien op plekken en dan naast je een ‘geleerde’ je horen vertellen dat ‘die ster allang gestorven is’. Licht doet er immers een tijdje over voor het aankomt, althans in je waarneming. Het kan zelfs zijn dat je het licht niet ziet. Voor alles lijkt dan een eigen snelheid.

Oh, oh het brein… de behoefte.. de aandrang … te identificeren zo eigen

Hoe nu betekenis te geven als de spijkers in de muren er niet meer zijn?
Waar de referentie en ‘bewijzen’ niet meer tellen!
De pretenties aangenaam doorzien worden!
Niet, zeker niet oordelend ook niet normerend

Hoe nu
De laatste stap, van het mystieke program des levens, te vullen? De stap waar je geniet van wat er aan energie is, zonder het te duiden terwijl je het toch beleeft.

Zacht, bovenal zacht en stil.
Las wat ‘wacht’ momenten in, elke dag opnieuw.
Je wacht en weet wat of wie er komen gaat. Die tinteling vul je verstild en ijl.

Deelbaar
Ja deelbaar
In kunst of bezieling waar elke waarneming een onderwerp is om de tinteling te delen.

We zijn mensen, bovenal mensen. Eenmaal iemand echt in je hart gesloten dan is die er voor altijd. Zo gaat het ook met momenten. Er komen er oneindig veel meer, mensen en momenten. Bekend en toch nieuw …

Met mn dochter (10) ga ik naar Beyonce. Logisch kijk ik dan naar de documentaire: life is but a dream. Hoe prikkelend een aantal zaken in het leven van Beyonce. Ik weet t blijft R&B…dus zoetsappig….edoch…

Beyonce zegt op moment dat zij zwanger is: ”Ik hoorde het hartje kloppen.. en dacht …er zit leven in mij”
Daar voeg ik aan toe, dat hartje is ook het hartje van jezelf. Alle oerknallen en alle Engel en Aap verhalen ten spijt… het leven blijft een wonder.

Je vermogen om ieder moment nieuw te ervaren, met de kunst van ervaren die je aandachtig eigen gemaakt hebt, dat zorgt voor de tinteling. Liefde is het centrale woord. Voor wat je doet en voor met wie je bent.

Natuurlijk, je kunt het wel eens even een jaartje kwijt zijn. Je verwachtingen en je vermogens om wel hetgeen te doen en te geven, die kunnen dan wel eens staken. Vertrouwen is dan het woord. Geloof is daar het goede woord. Trust en volharding.

Tegen mijn geliefde zei ik ooit:
‘Je bent aan niemand verantwoording verschuldigd, dan aan jezelf’.

Beyonce zegt, terwijl zij keer op keer het belang van haar ‘(ge)liefde’ benadrukt, dat je compromisloos moet zijn waar het over je passie gaat. Een artiest zijn daarin. Jij bent de reden.

‘Alles in dit leven heeft een reden. Als je echt goed op de kleine aanwijzingen let, dan zie je wat de volgende stap is. Het is een puzzel, jij dient de stukjes in elkaar te passen. Belangrijk is trouw aan wie je echt lief hebt; aan de droom die je hebt; aan je talenten’. Je bent de artiest van je leven, zorg dat je de juiste reden hebt. Wees daarom compromisloos waar het om je kwaliteiten en passie gaat’.
Die laatste zin had ze dus van Jay Z, haar man. De producer zal we maar zeggen.

Die zin deed me aan mijn eigen zin denken. ‘Je bent aan niemand verantwoording verschuldigd, dan aan jezelf’.
Aan wat jij gelooft, kunt en ervaart.

‘In een ieder brandt een licht. Soms deel je die en dan schijnt het licht ten volle. Je kunt dat laten groeien’. Beyonce, verder: ‘Zovele mensen hebben een mening en vinden dat zij iets over je kunnen en mogen zeggen. Het koste me moeite om daar echt afscheid van te nemen. Jay Z heeft me daar de weg in gewezen’.

Verder zij ze: ‘We zijn mensen, met angsten, gevoelens, twijfels, onzekerheden. Mijn strijd is het om nederig en dankbaar te blijven, er voor mensen te zijn en die te dienen. Hoopvol te blijven, het kind te zijn en mens te blijven’.

Er zijn mensen met een mening over Beyonce. Haar doel is het om mensen een geweldige avond in hun leven te geven. Door haar talenten in het licht te zetten, de weg te volgen, hard te werken met de juiste mensen is ze gekomen waar ze is.
Zoveel publiek als zij, dat is ons wellicht met onze talenten niet gegund of wil je geheel niet. Wel is het de droom van een meisje die tot vrouw en moeder werd.

Zorg dat je de juiste reden hebt. Als je kijkt zie dan liefde. Wees nederig en volhardend. En laat de meningen van mensen die slechts woorden uiten zonder de diepe binding van liefde.

Wees producer van je eigen leven. Toeval kun je organiseren.

Wat dan te doen om de onzekerheid te genieten?
• Natuurlijk beseffen dat het een pad is dat je gaat en dat het punt van aankomst is: je streven
• Leef je talenten en je dromen
• Doe dat met de juiste mensen
• Controleer je emotionele staat
• Zoek de goede strategie
• Werk er hard aan en met discipline
• Weet dat er steeds nieuwe middelen zijn in nieuwe moment

Boven alles: je passie is niet werk maar je passie. Een baan kan dat niet zijn. Een rol wel.

Trying to make a difference?
Responsibility is that your thing?

A few quotes from the video:
* “You adult have to change your ways’
* ‘We act as if we have all the time we want’
* ‘If you do not know how to fix it, stop breaking it’
* ‘Did you have to worry about these things when you were my age?’
* ‘We are all part of a family; one single world, one single goal’
* ‘Tell what you feel’
* ‘But really you are mothers and fathers, brothers and sisters… you are children’
* ‘We are afraid to let go of some of our wealth’
* “You teach us how to behave and solve problems… then why do you do the things you tell us not to do’

Children have been scared about what changes in our world.

Responsibility is not rationalization afterwards.

To call upon people and not ‘society’ is an essential thing.

What is on your agenda?

You can search for yourself… have a so called (Maslov ‘highest level’) ‘meaningful life for your self.
Is it not time to organize your actions and deeds in a way that you can always look into your own eyes in the mirror?

There is not such a thing as society; society is an imaginary system, a refuge for pointing towards others instead of taking your own responsibility. We are living in the universe where we share and leave behind. Build and trust with the knowledge we have. Knowing that every moment will be new.

Life itself is a mystery at the very beginning and end, a wonder. The attempts to organize it as a system.. which so called democracy and ‘representative’ decision makers, with economical and so called ethical morals and values. This all in order to suggest that ‘humanity’ is responsible and building a society. Society as such is like dreadlocks, a fix pattern that does not allow the wind to go trough.

The system is so perfected that a lot of people in the west are always patriarchal on a disgusting level… as if they have a system that works.

You are the world and the universe. You and nobody else.
So
Attention, aesthetics and creation
are the means that make things happen

Be sure that you like to be insecure
You make a difference. You are the difference. Be the difference.

It is NOT marketing it is taking responsibility for sharing and being open to the wonder that life is and sharing it with art and real knowledge… what I refer to as being ….attention.

It might be your nature, it can be a situation of departure that urges you to ‘look at the movie you live in’. Questions like: What is this thing called life? How to do it? step into your thoughts or awareness.

Everything and everybody wants to live. That desire or instinct can be painted in many ways. We can look at systems, archetypes, tests. We seek support and structures in our attempts to approach difficulties and get to a fulfilled life; touching the essence and getting the best out of our experiences. Of course it is possible that you live for a long time only more or less pleasing others and conforming to the ‘standards’ of your peer group. But at a given time you will connect to your self, you being. Beyond authenticity: being at the fullest of your sensory awareness.

Carlos Castaneda is a interesting and not really mainstream character who defines a four thresholds: Fear, Clarity, Power, Old Age. And 1 resource that brings the state of resourcefulness: the heart

It is of course based on the Altered states of consciousness.

Let us follow Castaneda:

For a sorcerer, reality, or the world we all know, is only a description that has been pounded into you from the moment you were born. The reality of our day-to-day life, then, consists of an endless flow of perceptual interpretations which we have learned to make in common.

I am teaching you how to see as opposed to merely looking, and stopping the world is the first step to seeing.
The sorcerer’s description of the world is perceivable. But our insistence on holding on to our standard version of reality renders us almost deaf and blind to it.
When you begin this teaching, there is another reality, that is to say, there is a sorcery description of the world, which you do not know. As a sorcerer and a teacher, I am teaching you that description. What I am doing with you consists, therefore, in setting up that unknown reality by unfolding its description, adding increasingly more complex parts as you go along.
In order to arrive at seeing one first has to stop the world. Stopping the world is indeed an appropriate rendition of certain states of awareness in which the reality of everyday life is altered because the flow of interpretation, which ordinarily runs uninterruptedly, has been stopped by a set of circumstances alien to that flow. In this case the set of circumstances alien to our normal flow of interpretations is the sorcery description of the world. The precondition for stopping the world is that one has to be convinced; in other words, one has to learn the new description in a total sense, for the purpose of pitting it against the old one, and in that way break the dogmatic certainty, which we all share, that the validity of our perceptions, or our reality of the world, is not to be questioned.
After stopping the world the next step is seeing. By that I mean what could be categorized as responding to the perceptual solicitations of a world outside the description we have learned to call reality.

The Teachings of Don Juan

A man goes to knowledge as he goes to war, wide awake, with fear, with respect, and with absolute assurance. Going to knowledge or going to war in any other manner is a mistake, and whoever makes it will live to regret his steps.
When a man has fulfilled those four requisites there are no mistakes for which he will have to account; under such conditions his acts lose the blundering quality of a fool’s acts. If such a man fails, or suffers a defeat, he will have lost only a battle, and there will be no pitiful regrets over that.


A man of knowledge is one who has followed truthfully the hardships of learning, a man who has, without rushing or without faltering, gone as far as he can in unraveling the secrets of power and knowledge. To become a man of knowledge one must challenge and defeat his four natural enemies.
 When a man starts to learn, he is never clear about his objectives. His purpose is faulty; his intent is vague.
He hopes for rewards that will never materialize for he knows nothing of the hardships of learning.
 He slowly begins to learn–bit by bit at first, then in big chunks. And his thoughts soon clash. What he learns is never what he pictured, or imagined, and so he begins to be afraid. Learning is never what one expects. Every step of learning is a new task, and the fear the man is experiencing begins to mount mercilessly, unyieldingly. His purpose becomes a battlefield.


And thus he has stumbled upon the first of his natural enemies: fear! A terrible enemy–treacherous, and difficult to overcome. It remains concealed at every turn of the way, prowling, waiting. And if the man, terrified in its presence, runs away, his enemy will have put an end to his quest and he will never learn. He will never become a man of knowledge. He will perhaps be a bully, or a harmless, scared man; at any rate, he will be a defeated man. His first enemy will have put an end to his cravings.


It is not possible for a man to abandon himself to fear for years, then finally conquer it. If he gives in to fear he will never conquer it, because he will shy away from learning and never try again. But if he tries to learn for years in the midst of his fear, he will eventually conquer it because he will never have really abandoned himself to it.
Therefore he must not run away. He must defy his fear, and in spite of it he must take the next step in learning, and the next, and the next. He must be fully afraid, and yet he must not stop. That is the rule! And a moment will come when his first enemy retreats. The man begins to feel sure of himself. His intent becomes stronger. Learning is no longer a terrifying task.

When this joyful moment comes, the man can say without hesitation that he has defeated his first natural enemy. It happens little by little, and yet the fear is vanquished suddenly and fast. Once a man has vanquished fear, he is free from it for the rest of his life because, instead of fear, he has acquired clarity–a clarity of mind which erases fear. By then a man knows his desires; he knows how to satisfy those desires. He can anticipate the new steps of learning and a sharp clarity surrounds everything. The man feels that nothing is concealed.

And thus he has encountered his second enemy: Clarity! That clarity of mind, which is so hard to obtain, dispels fear, but also blinds. It forces the man never to doubt himself. It gives him the assurance he can do anything he pleases, for he sees clearly into everything. And he is courageous because he is clear, and he stops at nothing because he is clear. But all that is a mistake; it is like something incomplete. If the man yields to this make-believe power, he has succumbed to his second enemy and will be patient when he should rush. And he will fumble with learning until he winds up incapable of learning anything more. His second enemy has just stopped him cold from trying to become a man of knowledge. Instead, the man may turn into a buoyant warrior, or a clown. Yet the clarity for which he has paid so dearly will never change to darkness and fear again. He will be clear as long as he lives, but he will no longer learn, or yearn for, anything.

He must do what he did with fear: he must defy his clarity and use it only to see, and wait patiently and measure carefully before taking new steps; he must think, above all, that his clarity is almost a mistake. And a moment will come when he will understand that his clarity was only a point before his eyes. And thus he will have overcome his second enemy, and will arrive at a position where nothing can harm him anymore. This will not be a mistake. It will not be only a point before his eyes. It will be true power.

He will know at this point that the power he has been pursuing for so long is finally his. He can do with it whatever he pleases. His ally is at his command. His wish is the rule. He sees all that is around him. But he has also come across his third enemy: Power!

Power is the strongest of all enemies. And naturally the easiest thing to do is to give in; after all, the man is truly invincible. He commands; he begins by taking calculated risks, and ends in making rules, because he is a master.
A man at this stage hardly notices his third enemy closing in on him. And suddenly, without knowing, he will certainly have lost the battle. His enemy will have turned him into a cruel, capricious man, but he will never lose his clarity or his power.

A man who is defeated by power dies without really knowing how to handle it. Power is only a burden upon his fate. Such a man has no command over himself, and cannot tell when or how to use his power.
Once one of these enemies overpowers a man there is nothing he can do. It is not possible, for instance, that a man who is defeated by power may see his error and mend his ways. Once a man gives in he is through. If, however, he is temporarily blinded by power, and then refuses it, his battle is still on. That means he is still trying to become a man of knowledge. A man is defeated only when he no longer tries, and abandons himself.

He has to come to realize that the power he has seemingly conquered is in reality never his. He must keep himself in line at all times, handling carefully and faithfully all that he has learned. If he can see that clarity and power, without his control over himself, are worse than mistakes, he will reach a point where everything is held in check. He will know then when and how to use his power. And thus he will have defeated his third enemy.
The man will be, by then, at the end of his journey of learning, and almost without warning he will come upon the last of his enemies: Old age! This enemy is the cruelest of all, the one he won’t be able to defeat completely, but only fight away.

This is the time when a man has no more fears, no more impatient clarity of mind–a time when all his power is in check, but also the time when he has an unyielding desire to rest. If he gives in totally to his desire to lie down and forget, if he soothes himself in tiredness, he will have lost his last round, and his enemy will cut him down into a feeble old creature. His desire to retreat will overrule all his clarity, his power, and his knowledge.
But if the man sloughs off his tiredness, and lives his fate though, he can then be called a man of knowledge, if only for the brief moment when he succeeds in fighting off his last, invincible enemy. That moment of clarity, power, and knowledge is enough.

Anything is one of a million paths. Therefore you must always keep in mind that a path is only a path; if you feel you should not follow it, you must not stay with it under any conditions. To have such clarity you must lead a disciplined life. Only then will you know that any path is only a path and there is no affront, to oneself or to others, in dropping it if that is what your heart tells you to do. But your decision to keep on the path or to leave it must be free of fear or ambition. I warn you. Look at every path closely and deliberately. Try it as many times as you think necessary.

This question is one that only a very old man asks. Does this path have a heart? All paths are the same: they lead nowhere. They are paths going through the bush, or into the bush. In my own life I could say I have traversed long long paths, but I am not anywhere. Does this path have a heart? If it does, the path is good; if it doesn’t, it is of no use. Both paths lead nowhere; but one has a heart, the other doesn’t. One makes for a joyful journey; as long as you follow it, you are one with it. The other will make you curse your life. One makes you strong; the other weakens you.

Before you embark on any path ask the question: Does this path have a heart? If the answer is no, you will know it, and then you must choose another path. The trouble is nobody asks the question; and when a man finally realizes that he has taken a path without a heart, the path is ready to kill him. At that point very few men can stop to deliberate, and leave the path. A path without a heart is never enjoyable. You have to work hard even to take it. On the other hand, a path with heart is easy; it does not make you work at liking it.

Amper een week geleden heb ik mijn huis verkocht. Zo komt de verhuizing van de ene plek naar de ander. Had Antwerpen en Rotterdam, of ergens in het buitenland gehoopt. Voor nu is het Den Haag. Toch een verhuizing. Dan komt het inpakken, dat is het terugkijken naar al wat je verzameld hebt. Het is ook afscheid nemen van paden, wegen, stemmen, gevoelens, herinneringen, beelden en gebeurtenissen. Het is geen bruusk afscheid, -als ware het dat je naar een gevangenis gaat-, waar elke fysieke, visuele en auditieve herinnering weggestopt wordt. Het is een waardig afscheid waar ik tijd voor neem. Het afscheid nemen… het verhuizen… Ach, daar draait veel om… het is een ding.

“Afscheid nemen is een beetje sterven; sterven aan dat waarvan men houdt. Men laat een beetje van zichzelf achter in ieder uur en elke plaats” – E. Haracourt (“Partir, c’est mourir un peu; c’est mourir à ce qu’on aime. On laisse un peu de oi-même en toute heure et dans tout lieu.” – Rondel de I’adieu, 1891)

Rechtgeaard dapper mag je zeggen dat afscheid nemen het meest fundamentele deel van ons leven is. De grootste kunst: wat laat je achter, wat na, wat neem je mee? Doe het met waardigheid en aandacht. Versta dat in elke toonaard. Zelf heb ik mijn ouders zien gaan; geliefden naar gene zijde zien verhuizen; baantjes achter me gelaten; huizen, gedichten, cursusmaterialen, eten, auto’s, scholen, seminars, klassen, muziek, foto’s, boeken, LP’s, cassettebandjes …

Tja… dingen en mensen waar ik in geloofde, geloofsystemen op zich…. Waarvan ik echt diep van overtuigd was dat het waar was wat er gedeeld werd. Nu weer eens een woonplaats, een oord vol emoties. Naast nog naar het elders…

Ja… “Niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn’, prevelt Maria Vasalis in een der mooiste zinnen uit de wereldliteratuur. Meeslepend kan het zijn, ook verlichtend… ach, hoe zeer en vaak: in onbezonnenheid wordt alles uitleg…. Terwijl alles onmiddelbaar is en voor altijd en dan in ene niet… We leven delend, we verbinden ons en laten los… dat is het levensspel. In alles poog je authentiek en echt te zijn, gebonden aan jezelf en je oorspronkelijke gevoel. Aandacht geven en hervinden van je gevoel, daar gaat het dan om.

Ergens dwaalt van ieder en alles een gedachte en gevoel af, straalt het uit als je het aanvat en even tot je neemt. Alles draagt een aanraking. In die zin is afscheid nemen herbezinning. ‘À la recherche du temps perdu’, zou Proust zeggen. Alles herleeft en soms weet je dat je het uit de mottenballen moet halen om te laten herleven. Hoe ga je daarmee om? Teder, bij voorkeur. Bruusk als je slecht voor jezelf bent of anderen aan je trekken. Alles is energie, dat is meer dan alleen de betekenis die je eraan geeft of gaf. Het is een verbinding geweest en die verbinding is er zo bij elk moment dat je ernaar terugkijkt.

In mijn wijsheid… heb ik besloten alles; al mijn spullen, gedichten, schrijfsels en gevoelens door m’n handen te laten gaan. Niet alles neem ik mee, van alles wel een klein anker of token. Ik orden het in herinnering, maak niets nieuws. Elke dag een klein deel, zo de komende weken. Zeker is dan dat het mooie weer aandacht krijgt en beter gaat herleven. Ook pijn….heeft een plek…

Staren blijkt een bezigheid op zich, merk ik. “Ins Blaue hinein’ omkeren, nakijken, herinneren, schamen, leren en dralen…. Ooit heb ik een verbinding gehad met al dat er is. Vergeten soms, soms bijna permanent aanwezig en dat alles ‘moet’ ik nu onder ogen zien… omdat het afscheid er al was. Dan weer de poging na te denken, de zo verkeerd uitgevallen beslissingen te bezien, de intenties –onze eigen intenties- zijn immer altijd ‘goed’ . Je merkt… dat is relatief, ‘nu wijzer zou je het anders doen’ en hoop je op herstel. Dan keer je… Soms moet je niet meer willen keren zeg maar als in het lied: ‘It’s a deep blue sea’ of ‘A brand new start’.

Lief is de zin: alles van waarde is weerloos.. van Lucebert.. Immers, al had ooit een betekenis en leeft weer. Naast de herinnering heeft het andere vormen erbij gekregen. Een extra dimensie, de melancholie bekruipt me… zo eigen aan de zachtheid die het geheugen dan kleurt. De eerste stapjes van mijn dochter Loulou, uitgestrekt over een meter of twee. Het ontbijt klaarmaken in de Bert en Ernie trommel voor m’n geliefde. Charlie, de hond, die uitgleed op de houten vloer. Het terugkijken van foto’s, gesprekken, gezichten en luisteren naar muziek.

Inertheid hoort dan even bij de mijmering. Uren gaan voorbij. De aandrang om er iets mee te doen is iets op zichzelf, gaat een eigen leven leiden. En ach, ‘je planning’, het ‘dagelijkse leven’, wat, contemplatie? Ik zou adviseren elke maand een ‘verhuisdag’ te nemen, de zogenoemde ‘backburners’ -de gedachten en spinsels van de afgelopen maand- een plek te geven. Stilstaan bij de vergeten lijkende herinneringen. Ik stagneer. De wereld is fantastisch… Ik lees een stukje dat ik schreef toen ik 19 was: ‘Geluk is de maakbaarheid van je verbeeldingskracht op het moment zelf’.

Ellenlange betogen ratelen door mijn hoofd, tintelen door mijn hele lichaam. Alles is poëzie en nergens wil ik vanaf. Begin ik dan opnieuw? Week ik me los van alles? Is er nog een kern in de cirkel, een spijker waar ik ooit alles aan opgehangen heb? Onzekerheid is zowel pijn als een feest; tegelijk ook het besef van een veranderende werkelijkheid. Het goede aan het verleden is dat het voorbij is? Sommige ‘oude zaken’ en mensen, gedachten en gevoelens zullen verbeterd vernieuwen. Remote view on that!

Feitelijk zou er een recept voor moeten zijn, vroeger noemde je dat een ritueel. Ze zeggen aan de andere kant, dat de hoeveelheid materie klein is en de ruimte groot. Dat alles tot de stoffen wederkeert, ergo… ergens in een andere vorm verder leeft. Mijn recept is de aandacht, elke dag iets … een uur of wat nemen… heel bewust alles uitpakken en ‘inpakken’ , opnieuw verpakken. In dankbaarheid alles bezien, doorvoelen en herordenen. Grappig is dat je het opnieuw letterlijk gaat uitpakken op de andere plek. Ergens wil je de dagelijkse routine doorbreken of eerder doorbreek je die in een verhuizing. Verhuizen doen we dagelijks van de ene plek naar de andere; van de ene emotie naar de andere; van de ene mens naar de andere…; van de ene rol naar de andere. Laat alles aan het eind van de dag even door je heen gaan. Orden het. Koester het. Tegen mijn geliefde en mijn kindje praatte en praat ik altijd in de nacht, stil met mijn hand boven haar hoofdje of op haar lichaam en wens hen alle zachtheid toe.

*** it’s a deep blue sea’
I’ll keep on diving till I reach the ends,
dredging up the past to drive me round the bendz,
what is it in me that I can’t forget
I keep finding so much that I now regret.
But no, on I go down into the depths
turning things over that are better left
dredging up the past that has gone for good
trying to polish up what is rotting wood.

Something inside takes me down again
diving not for goblets but tin cans
dredging up the past for reasons so rife
passing bits of wrecks that once passed for life.

But I’ll keep on diving till I drown the sea,
of things not worth, even mentioning
perhaps I’ll come to the surface and come to my senses
but it’s a very deep sea around my own devices.
Diving, diving.

Gewoon nog wat zinnen…..Zou je zeggen

Nicht denke ich daran
weg zu gehen
ich gehe
damit woran ich klebe nicht
aus einem Grund
(Oorzaken en een begin 1983)

Ach en bij beschouwing is dan weer geboren wat even niet meer gezien was

Je keert en keert
Waarvan je niet meer wist, zo gezegd, dat het er was… je leven als storehouse

De ankers, de amuletten, de herinneringen, de gedeelde gevoelens

En weet je
Meest gevierd of
Kapot geslagen door wie
Door wat
Of juist gekoesterd om wat

Alles is aandacht
Dat laat elk afscheid zien

“You are suing people, and knowing they are telling the truth. What is that”? Oprah Winfrey tegen Lance Armstrong

Zijn antwoord: ’We were suing so many people, I do not know who they all were”.

Indrukwekkend, je LAAT dus vervolgen terwijl je weet dat je fout zit. Cool. Gebeurt wel vaker.

Het is het eeuwige spel tussen ‘afspraken en spelregels’ en de mensen die ze doorbreken.

‘Waarheidsvinding’ en willens en wetens gelijk krijgen, als nieuwe moraalridderschap. Liefst in de topsport, veilig voor een praatshow en mannen met een mening. In je privéleven is het moeilijker. In oorlogen temet onmogelijk.

Het klopt…..er zijn voorbeelden te over…

“Nooit heb ik enige doping gebruikt’, zegt de man…

‘Nooit zal ik zoiets doen, mijn liefste’, zegt het lam Gods.

‘Ik ben te oud om niet de waarheid te zeggen’, roept de auto verkoper.

‘Ik heb nooit sex met die vrouw gehad’, wijst Clinton

Oeps, oeps, oeps En nu weten we het. En nu? Je kunt de geschiedenis niet keren. Voorkomen? Hoe nu verder? Hoe gaat hij verder?

Er is slechts een nieuwe kleine -‘kritische-ander-groep’- voor nodig, die de rationalisering vrij weg lijkt te geeft om die mensen weer het gevoel te geven dat ze de nieuwe dag gewoon weer aan kunnen vangen.

Alles gaat over. Stormen in glazen water en de tijd keert veel.

Uiteraard denken we dan: het zal toch wel blijven vreten? Echter conditionering en relativering zijn zaken op zichzelf. Een soort real life method acting als schuil middel. Als ware het leven een spel…

Zeker is dat voor die mens zelf… de zachtheid die je aan je kind gunt, de overgave in vertrouwen, voor eeuwig weg zijn. Licht paranoïde zal elke relatie een zweem mee dragen van oneerlijkheid in je eigen ziel. De ander ziet het ‘bewust’ niet… ‘voelt’ het wel.. echter conditionering is een ding.

De robot merkt het wel…. Tenminste als die tijdig is ingeschakeld…

Tenminste… over Marc Dutroux –toch een gekwalificeerde krankzinnige-, wordt gezegd:”hij ziet alleen zijn eigen belangen en ziet die ,moraal’ niet”. Verder leeft hij als Caspar Hauser in volstrekt isolement…, leren is er niet bij.

We willen voorkomen belazerd te worden. Laat we het daar even op houden.

Tegelijk, ook op de donderdagavond 17 januari: Vanessa Evers, Professor aan de Human Media Interaction groep van Universiteit Twente is te bij ‘De wereld leert door’

Zij onderzoekt hoe mensen interacties aangaan met autonome objecten zoals robots of andere machines. Dus ondermeer over ‘de herkenbaarheid –slechts voor robots…- van de lach’.

“Elke emotie heeft specifieke spierbewegingen, daarin kun je onderscheiden of iets ‘echt’ of ‘onecht’ is’, zegt Vanessa. De spierbewegingen vertalen zich uiteraard in gezichtsuitdrukkingen en huidverkleuringen.

Men zoekt dan naar ‘congruentie’. Dat is je intentie en attentie op 1 lijn hebben. Werkelijk weten wat je wilt en daar min of meer blind op gefocust zijn. Klaar om te handelen. Alle middelen en mogelijkheden gebruiken en utiliseren om het gewenste doel te behalen. Het willens en wetens deleten van elke extern ongewenst woord of beeld. Geen ruimte voor grotere moraal.

Kijk het simpele geval is dat hier de wereld over een smeerlap heen valt. Die mensen opgejaagd heeft, ten onrechte belazerd heeft. Een vrouw die hem aan wilde klagen vervolgd. Er zijn echt kwalijker gevallen, maar goed het gaat immer om de ‘cowboys tegen de indianen; ergo goed en kwaad… en de zoektocht naar het ‘waarom’.

Het zal allemaal. De geschiedenis staat er bol van. Mensen die alles naar hun hand willen zetten. Ouders met hun kinderen. Staatsmannen (meest) en hele groepen en sektes. Om er vervolgens op los te liegen. Er kunnen klaarblijkelijk kranten, boeken en televisie programma’s mee gevuld worden. Psychologen en psychiaters aan te pas komen

“Stupidity lies in wanting to draw conclusions.” ― Gustave Flaubert

Kenmerkend blijft dat hij een doel wilde bereiken. Ten koste van alles.

Het resultaat: het beeld na het bereiken van het doel… daar had ‘ie nu net geen beeld van. De implicaties voor zijn eigen leven op lange termijn, voor zijn kids.

Hij deed lange termijn en dacht korte termijn. Draai dat liever om: doe korte termijn en denk lange termijn.

Hoe lang zal het nog duren dat bij elk gesprek de techniek, nu waarnemingsvaardigheid voor de robots, ingezet zal worden om ‘vast te stellen’ of iemand liegt of niet? De input voor de robot is de mens zelf.

Kijk die congruentie zou, als al, voor jezelf iemand zelf een ding moeten zijn. Voor jou. De waarom vraag. Waarom wil ik dit? Wat gaat het brengen? Zou ik het mijn kindje gunnen? Die vraag moet je vooraf stellen.

Congruentie, dat heet oefenen in aandacht. Tijd nemen en een zalig warm beeld maken. Achteraf kun je kijken wat je de volgende keer beter kunt doen. Het doel is nooit heilig, laat staan dat het doel de middelen heiligt. Het resultaat is heilig: ‘an ecology check’ noemt men dat mooi in het engels.

Daar heb je middelen te over voor. Bidden, mediteren, vaker naar ‘de alpha staat’ gaan, ademen, tijd nemen, mindmappen, bio-feedback apparatuur. Bovenal, in het kader van ‘if you can dream it you can do it’- visualiseren. Jij zelf. Als een regisseur in een film. Het gaat er niet alleen om dat jij de emotie en winst beleeft maar dat je die kunt delen in warmte.

Voordeel is: je wordt niet in de luren gelegd door de robot en je blijft mens, herkenbaar en voelbaar kloppend voor de ander en jezelf.

We lijken soms te leven in een tijd van ‘de beslissing nemen om beter beslissingen te nemen’. Beter dan wat? Beter dan wie?

Ach laat ik bij aanvang al zeggen, het is tijd om de ogen te sluiten en te gaan zien.

Ik kwam een dame tegen, haar man bleek blind geworden en begon sindsdien oneindig veel meer waar te nemen. Koesterde de zachtheid van de dag, telde de verwonderingen, de wonderlijke wereld van de intentie beleving over de tellen van de momenten heen. Hij zat er midden in. Leerde opnieuw waarnemen.

Zijn blindheid had van doen met het fysiek niet meer zien, echter leidde ook een andere vorm van (zintuiglijk) waarnemen in. Voorbij ging hij aan de voorheen zo ‘dringende werkelijkheid’. Die werkelijkheid was omgeven door en gevuld met parameters en moraliteiten. Alleen het nu telde.

De economie, de doelgroepen, de imago’s, de zogenoemde onzekerheden van het ’moderne’ bestaan. Geld, baan, status, ‘het willen bereiken’, ‘het willen presteren’. Ze vielen weg.

De momenten en de nieuwe zoektocht maande hem elk moment af tasten. Daarin steeds te voelen, de relatie voorzichtig aan te gaan.
Zijn beslissing was geforceerd. Hij moest afscheid nemen van wat zo ‘gewoon’ geworden leek in het maatschappelijk verkeer. De prestatie en presentatie die zichtbaar zouden zijn voor de ander… ja als ‘referent’ en ‘modelleerbaar wezen’.

De ander was geen referent meer. De omgeving bleek altijd ongevormd, nieuw en soms in contouren vertrouwd… echter er altijd 1 om de verbinding in het nu mee aan te gaan. Verder kon en wilde jij ook niet meer zien.

Had hij dan geen idealen? Meer nog dan ooit, de vervolmaking van de waarneming en aanrakend delen.
Onzichtbaar voor anderen, zoals altijd die eigen werkelijkheid is die geen verbeelding is… meer de uitkomst van verbeeldingskracht en intens ervaren.

Kenmerkend is nu steeds zijn voorzichtigheid, aandachtige voorzichtigheid.
Niks geen abstracte filosofieën meer.

Weg van Kant met zijn ‘ding an sich’. ‘Het Ding an sich is het ding zoals het op zichzelf bestaat, zoals het in wezen is’, zegt Wikipedia.

Niets meer Plato, die steeds praatte over het ongrijpbare dat altijd vliegt en nooit zo veel aandacht kreeg als het materieel tijdelijke.
Weg de gecultiveerde rationele verbazing. Entree de shapeshifting, het opgaan en meegaan in waar je mee verbindt.

Geen neiging de aanduiding in algemeenheid te zoeken in begrippen die losgeweekt een eigen leven gaan leiden. Woorden als…De psyche, God, Allah, Karma, Nirvana, de wil, de geest, de ziel, het onderbewuste… en nu dan het ‘bewuste’.

Hij schoof de eeuwen oude pogingen opzij om ‘de oorsprong te pakken en te vatten’. De zogenoemde bron van alles.

Hij ging zien door zijn blindheid. Het moment vierde en droeg hem. Huldigend in doen en aangaan steeds weer van de verbinding.
Aangedaan opgenomen en oh zo gelukkig daarin.

Opvoeden was er niet meer bij. De relatie aan gaan en dienen om dan in verbinding te groeien

Immers de oude wereld van opvoeden was voorbij. Noch moraal, noch ‘zij zouden dat moeten leren en of kiezen’ of ‘als ze dit zouden weten, dan zouden ze wel dat doen’.

Weg de wereld van opdringerigheid dat ‘de ander’ ‘betere beslissingen’ …. Moet leren nemen want dan… weg de cognitie in de rationaliserende zin. Weg de vragen:
- Beter dan wat? Beter dan wie? Waar is de index? Wie is de maatstaf?

Geen hiërarchische ordening. Slechts de ervaring en het delen. Doordrongen van het feit dat het geen generale repetitie was, dat ding dat ie eerder leven noemde.

Hij zei: Kijk… iedereen en alles (!) is de/het beste, kan alles… er is geen index…’Alles is… als je er de relatie mee aangaat, onherroepelijk zalig’, zei hij. “Soms voor het moment dan even niet het contact dat je wilt, soms juist intensief leeft het moment op”.

Opmerkelijk is zijn onmiddelbare trouw en toewijding, verlost van argwaan en toch uiterst voorzichtig op de liefste manier.

‘Mijn hond Charlie leeft ook zo’, zei ik.
‘Ik voel het, hij is bij me’, zei hij dan. Charles zat op afstand te staren, zo ie dat nu eenmaal doet, later ging hij aan de voeten liggen

In het boek/film, Twiglight, komen mooie zinnen naar voren (de schrijfster is een Mormoon, neem dat mee. Geboren in 1976!)

Daar gaat het steeds over ‘de verbinding’ de absolute verbinding.

Dat je samen een toonhoogte deelt.
In de film zegt de jonge vrouw tegen de ‘vampier’ in hun liefdesspel

I am not afraid of you (fysiek of vampierschap…)
I am just afraid of loosing you
That you disappear
All at once

You do not know how long i waited for you.

Daarna:

‘De anderen hebben hun genen zo opgevoed dat ze geloven dat de dan volgende gelukservaring echt het leven is’

Het gaat dan daar om de imprint. De voetprint die je op de aarde na laat, de imprint van jezelf –ofwel je blauwdruk- volledig in overgave leven.

Het leven is een mythe, een ontdekkingsreis. Voorzichtige aftastende waarneming is geboden in ieder moment en loyaliteit aan het geen waar jij je aan en mee verbonden hebt.

Wees blind voor de contouren en de regels die neer-ge-zet zijn onder meer in De Grot van Plato.
Niets is een projectie en alles voor eeuwig in het moment als je even ‘blind’ speelt. Gewoon een aantal keren per dag.

En met de Twighlight films afsluitende:
Sommige verbindingen zijn zo bijzonder dat ze voor eeuwig zijn en alleen jij en de ander kunnen het ervaren.